Wij woonden aan het einde van een straat. Nou ja straat, het was een zandpad vol met kuilen en gaten. Die werden zo af en toe door de aanwonenden gevuld met puin of grind om het weer een beetje gangbaar te maken. Als kind vond ik dat spannend omdat je dan weer moest leren hoe je met je doortrap fietsje de nieuwe kuilen en gaten moest ontwijken.

Maar de vooruitgang ging zelfs onze straat niet voorbij. Een graafmachine trok de sloten recht, er werden betonnen duikers geplaatst en voor een kapitaal aan asfalt gelegd. De naam van de straat werd aangepast en we kregen een nieuw huisnummer. Verwarrend allemaal, maar het moest. De vooruitgang holde nu eenmaal verder.

Gelukkig bleef er ook wat bij het oude. De bezorger van de Pep liet zich niet van de wijs brengen dus konden we blijven vechten wie ze als eerste mocht lezen. Naast deze wekelijkse traktatie viel ook elke dag de krant in de bus, wekelijks de Margriet en werd op een gegeven moment deel 1 van een indrukwekkende encyclopedie bezorgd. Mijn vader vond dat er ook wel iets leerzaams naast de Arendsoog en de Kameleon boeken mocht staan. De hele wereld kwam voorbij in de loop der jaren, het was een flinke reeks die de boekenkast prominent vulde.

Wel had het één nadeel; er stond heel veel in, echt heel veel. Toen ik later groot was wist ik nog veel feitjes over bergen, klederdrachten en bijvoorbeeld de afstand tot de maan (wel weer actueel momenteel). Goed voor een kennisquiz maar nu neemt het wel veel gig in mijn geheugen in. Het scheelt wel schermtijd maar ik moet toegeven dat effe googelen mijn geheugen wel op de proef stelt. Geloof ik Google of vertrouw ik nog (even) op mijn geheugen?