Tegenwoordig kun je op bijna elke hoek van de straat wel een doe-het-zelfzaak vinden en op internet de nodige instructiefilmpjes om een handige doe-het-zelver te worden. Ook kun je bijna altijd een handleiding downloaden waarin eerst gewaarschuwd wordt om het niet op te eten en zeker niet langdurig aan extreme hitte bloot te stellen.

Mijn vader leerde de handigheid van zijn vader. Leende het gereedschap wat hij maar af en toe nodig had en bewaarde boutjes en moeren op zijn werkbank, opgeborgen in bakjes of in een oude opbergkast.

Mijn broers en ik grasduinden dan ook regelmatig in zijn voorraad boutjes en moertjes, schroevendraaiers en ring- en steeksleutels. De spullen hoefden ook niet op dezelfde plaats terug gelegd te worden, dachten we.

Na het overlijden van mijn vader erfde ik de werkbank, sigarendoosjes met spulletjes en de oude opbergkast. Voor de handigheid kocht ik er een Workmate bij, de nodige zagen en ander handgereedschap.

Werd ik daardoor ook handiger? Nou, dat wel, maar met vallen en opstaan. Boor pas een gat in de muur als je weet dat er geen waterleiding achter zit, en haal de stroom er af als je er een stopcontact bij zet. Toen mijn zoons zelf aan de klus moesten en ik regelmatig mijn gereedschap kwijt was, heb ik ze meegenomen naar de doe-het-zelfzaak op de hoek. Ik noemde het een diepte-investering, zij zagen de bui al hangen. Een langdurige cursus doe-het-zelf volgde. En warempel, mijn klusgereedschapskist werd lichter en lichter en de resultaten van mijn zoons beter en beter.
“Pap, je hebt gelijk. Het is echt handig om wat potjes met schroeven, boutjes en moeren achter de hand te hebben” appte er een laatst. Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat er binnenkort bij hem een oude opbergkast verschijnt.