Soms zie je in de krant verzoekjes voor spulletjes die iemand verzamelt. In zo´n rubriek waar iedereen wat weggeeft en er hooguit een flesje drank of doos chocolade voor terug zou willen hebben. Soms denk ik dat er bij bepaalde verzoekjes iets meer achter zit dan alleen een hobby. Het lijkt dan meer op een verzamelwoede, in de hoop dat er uiteindelijk iets tussen zit waarmee ze in “Tussen kunst en kitsch” in volle onschuld kunnen zeggen dat ze uiterst benieuwd zijn wat het nou eigenlijk voorstelt. "Het staat er toch maar te staan op de schoorsteenmantel”. “Echt, zo veel? Nou, ik ben er anders wel aan gehecht hoor”.

Een andere verzameling zie je ook wel langs de rand van het tennisveld ontstaan. Handtekeningen op tennisballen. De winnaar neemt meestal de tijd en wil ook nog wel eens wat bezwete polsbandjes richting publiek gooien. Zelf ben ik niet zo van de verzamelingen. Vroeger wel met speldjes en sigarenbandjes en die liggen nog steeds in mijn verzamelkist van vergane glorie, ver weg gestopt in een hoek van de zolder.

Afgelopen week was ik bijna begonnen met een nieuwe hobby. Handtekeningen verzamelen van bekende schrijvers. Bij ons in Wijchen kwam een bekende schrijver langs en natuurlijk moet je daar als schrijver in de dop dan bij zijn. Gebeurt niet zo vaak. Het was druk, genoten van de voorstelling, het drankje achteraf vergde ook wat tijd en ik geraakte in een geanimeerd gesprek met een kenner. Toen ik na enige tijd huiswaarts ging, liep de bekende schrijver druk pratend voor mij. Ik herkende hem aan zijn stem en weelderige haarbos. Natuurlijk bleef ik op gepaste afstand, je moet je plaats kennen. “Mooie voorstelling” kon ik er nog net uit krijgen voordat de portieren zich sloten. Weg nieuwe hobby.