In juni 2022 zette een overlijdensadvertentie in de Gelderlander mijn wereldje even stil. Totaal onverwachts werd ik teruggevoerd naar mijn jeugd met veel mooie en enkele treurige momenten. De advertentie heeft wel een steen in mijn rivier verlegd en een van die veranderende stroompjes resulteerde in het ter hand nemen van de pen, de qwerty-pen dus.

Na wat gestuntel met gedachten op papier bleek dat ik net als mijn vader en mijn zus wel wat aanleg had om verhaaltjes te schrijven. Een aantal genen waren er al wel maar moesten nog in de juiste volgorde gezet worden. En; ik heb een levendige fantasie zeggen ze. Dat mijn vader verhaaltjes kon schrijven wist ik. Lang voordat Joep zijn flappie schreef en zong had mijn vader het kerstkonijn al verwoord in een pagina’s lang kerstgedicht, en mijn zus schrijft al wat langer voor ´de krant´. Aangemoedigd door de rubriek in de Gelderlander ´Hoe leerde jij je vrouw kennen´, vertrouwde ik mijn kennismaking aan Word toe. Uiteindelijk werd het verhaaltje geplaatst in de rubriek Gastschrijvers maar de impact was veel groter dan gedacht. Wel mooi om de trots voor je vrouw zo kenbaar te kunnen maken aan de wereld (nou ja, regio).

Na dat verhaaltje volgde er nog een aantal, als je eenmaal de smaak te pakken hebt is het gewoon moeilijk om te stoppen. Ik kan het iedereen aanraden. En niet getreurd als ze niet in de rubriek Gastschrijvers komen, er zijn zoveel mooie verhaaltjes en de krant van zaterdag leukt er lekker van op. En anders maak je gewoon een webpagina met je verhaaltjes, heel makkelijk tegenwoordig, gewoon doen. De route ergens heen (schrijven) is zeker zo belangrijk als het doel (Gastschrijvers) wat je wilde bereiken.

Hoe een verlegde steen in de rivier je stroompjes kunnen veranderen.