“We gaan gewoon een flashmob doen” roept er een. “Ja, verrassend” roept een ander. Dus zo ontstond onze flashmob, spontaan en met veel enthousiasme. Vergunning? Niet nodig, mag bij ons in Wijchen. We gaan onze band promoten door tijdens de flashmob flyers uit te delen. En zo stonden we een paar weken later met een leuk groepje muzikanten bij de kerstman onze band te promoten. Wij blij, publiek in zijn nopjes en binnen no time hadden we onze flyers aan de man gebracht.

Op het einde van de middag hadden we nog tijd over om na te genieten van onze geslaagde flashmob. Omdat het kersttijd was en de meeste van ons met de fiets of “lopes” waren, besloten we tot een rondje glühwein in onze plaatselijke Brownies & Downies. Buiten was het fris, maar met een beetje passen en meten konden we met z´n allen binnen aan een tafeltje zitten. En met een lekkere bel glühwein op kwamen de verhalen los. Zelf kon ik een mooie duit in het zakje doen door “jongens, rondje van mij, ben vorige week opa geworden van een kleinzoon” te roepen. Nou, dat viel in goede aarde en de felicitaties vlogen me om de oren.

Na de gebruikelijke vragen over gezondheid van moeder en kind kwam de vraag “en, hoe heet hij”? En hier liet mijn opageheugen me even in de steek. Het was nog te vers om al een plaatsje in mijn geheugen veroverd te hebben. Ik werd luid aangemoedigd met: “toe maar opa, je weet het wel. Denk nou eens goed na. Hoeveel letters, is het een Hollandse naam”. Uiteindelijk bracht de telefoon uitkomst. Algemene hilariteit natuurlijk. Mijn kleindochter kan zijn naam nog niet goed uitspreken maar dat werd voor mij wel een ezelsbruggetje. Haar waf werd mijn Raf. Raf dus.