Wij waren thuis met z´n zevenen. En, heel frappant, we waren allemaal op een andere dag van de week jarig. Zou nog frappanter zijn als het ook op volgorde van leeftijd was, maar dat is niet zo. In maart en april ligt er een piek in de verjaardagen. Het genot van de zomer is de vreugde van de lente zeg ik dan maar. Binnen drie weken zijn er drie jarig. We overleggen dan altijd wie zijn verjaardag wel en wie hem niet viert. Resulteert er soms in dat geen van de drie dan een jaar ouder wordt.

Maar ondanks deze vreugdevolle telling van de jaren voelen we ook dat we dik over de helft zitten, sterker nog, eigenlijk al in de herfst van ons leven. Nou kunnen we dat met kunst en vliegwerk wel maskeren, maar op de verjaardagen die wel gevierd worden is de tijd die we besteden aan “gezondheid” langer dan die aan “werk”. Onze bucketlist wordt korter en korter, niet omdat we de doelen hebben behaald maar gewoon omdat ze toch niet in de resterende tijd afgewerkt kunnen worden. En sommige verdwijnen vanzelf van de lijst. Ik kom denk ik niet door de screening van mijn WhatsApp historie als ik nog eens een motorreis in Amerika zou willen rijden.

Maar terug naar de verjaardagen; ik ben overstag. Ik vier mijn verjaardag begin april of het nou uitkomt of niet. Zal soms met Pasen zijn, zal vaak binnen zitten worden. Ik zet dat streepje er wel bij. De partytime is al jaren verschoven van de avond naar de middag en gewoon op een makkelijke zondag in plaats van een lastige dinsdag. Ben je jarig binnenkort? Gefeliciteerd en vier het leven. En berichtje voor mijn dochter: ja hoor, natuurlijk zijn we er op haar verjaardag, wel overdag.