Als mijn vrouw en ik tegenwoordig op de fiets zitten, ontspint zich regelmatig een gesprek tussen ons waar je als argeloze luisteraar, zo dat al zou kunnen, geen touw aan vast zou kunnen knopen. Klein voorbeeld: “die niet, wordt dus 10-2. Ja maar, die horen niet bij elkaar dus telt eigenlijk niet. Wordt het dan 9,5-2,5? Denk het wel, zullen we het even vragen? Ja, te laat, ze zijn al weg”.

Een paar jaar geleden is dit er in geslopen. Begon met de fietsvierdaagse in Ommen. Het was meer een oude knarren e-bike- optocht met opvallend veel knarren met helm. We tellen dus duo’s met en zonder helm, gewoon voor de gein met een klein ondertoontje. Soms weten we niet of het duo’s zijn en dan rikraaien we het maar. Op het oog jonger dan 60? Dan krijg je 2 punten met helm en 2 strafpunten zonder helm. Je tere hersentjes moeten hopelijk nog langer mee, vandaar de extra punten of strafpunten. Oog je jonger dan 40 worden het er 4 en met kinderen in je groepje kun je 8 punten verdienen of verliezen. Het eerste getal zijn fietsers zonder helm en het tweede met helm.

Ik weet het, het systeem is niet waterdicht. Hoeft ook niet. We komen net terug van een paar dagen Pinkstervakantie, er was nog net plaats op een camping in de buurt van Bladel, Brabant. Mooie omgeving hoor, zeker voor fietsers zoals wij. Toch waren we een beetje verbaasd over het aantal strafpunten die we uit moesten delen. Compleet jonge gezinnetjes met baby’s voorop dik in de min, duo’s waarvan de vrouw wel en de man geen helm droeg. Lastig bijhouden. Maar toch ook veel knarren zonder helm. Typisch Brabants? Of gewoon veel toeristen die er gewoon even uit waren? Helm? Ach, who cares.