Hokken noemden ze het, niet getrouwd en toch samenwonen onder één dak. In 1978 waren we de schande van de buurt. Niet dat we daar onder leden, sterker nog, maar ach, een beetje uit de toon was het wel. Mijn vrouw, ja ja later toch ‘netjes’ getrouwd, werkte als verpleegkundige, onregelmatige diensten dus. Alles moest wel op elkaar afgestemd worden, een goede taakverdeling een vereiste. Als het even kon niet traditioneel, vonden we zelf, hielden we niet van.

Eten koken was een van die af te stemmen zaken. Was een kwestie van goed plannen en vooral de lekkere dingen uitknippen, opplakken en bewaren. Maar mijn vrouw was daar veel beter in en had in no time vier mappen met lekkere gerechten. Bij mij schoot het niet op, maar het waren wel mijn lekkerste verzinselen. Kaastaart, macaronischotel met een toefje theo, uiensoep, chili con carne, kippenschotel, goulashsoep en nog wat meer van dit soort lekkers. Bedoeling was dat ik ook alle ingrediënten zelf kocht, en vooruit; op een eigen stukje in de kelder en koelkast mocht leggen.

In de loop der tijd verwaterde dit uitgangspunt, tijden veranderen nou eenmaal. Ik was goed in het invullen van de belastingen, mijn vrouw in het uitpluizen van de voordeelacties. Een paar jaar geleden heb ik mijn receptenmap weer opnieuw inhoud gegeven. Had er de tijd voor na mijn pensionering. Lekkere kaastaart maken, da´s pas smullen. Maar toen mijn vrouw met pensioen ging, ging al ras mijn receptenboek naar de achtergrond. ‘Ik heb er nu de tijd voor dus laat mij dat maar doen’ liet ze me weten. En tegenstribbelen? Tja , waarom zou je een goed idee niet een kans geven? En ze heeft nou eenmaal een dikke vinger in de pap.

Ik heb me aangepast, momenteel ben ik de zelf benoemde pannenkoekenspecialist.